Blog: de race voor de sokken

Dit keer wil ik het verhaal duidelijk neerzetten als mijn eigen verhaal, vandaar dat ik het maar een blog noem. Op dit moment doe ik met veel plezier de cursus ‘Taal van ouders” bij de Groeierij. In deze cursus leer je compassievol communiceren met je kind. Al snel ontdek je dat de sleutel hiertoe is: je verbonden voelen met de ander. Om je te helpen herkennen wanneer je in verbondenheid communiceert of wanneer er een sluier over de verbondenheid heen ligt, zijn de ‘beelden’ van de jakhals en de giraf geschapen. De jakhals staat voor oordelende communicatie en de giraf staat voor verbindende communicatie. Ik word helemaal blij van de rollenspellen met handpoppen en de oortjes. De oortjes van de jakhals/giraf kunnen twee kanten op staan: naar buiten (compassie of oordeel naar de ander) of naar binnen (compassie of oordeel naar jezelf). Bij de jakhals intenties staan woorden als: gelijk willen krijgen, de andere willen veranderen, straffen etc. Bij de giraf intenties vind je: bijdragen aan wederzijds begrip en vertrouwen, vanuit gelijkwaardigheid samenleven etc. Maar mijn hoofd vraagt meteen: “Is alles in de jakhals categorie dan fout?” Is dat dan niet jakhalzen over de jakhals? Corrigeren staat onder het woordje jakhals, maar kun je dan niet corrigeren uit bescherming terwijl je je verbonden voelt? Het antwoord voor mij is: ja dat kan. De categorieën zijn er om je te helpen herkennen met welke energie (oordelend of verbindend) bepaalde acties normaal gesproken worden ondernomen, niet om je aan te zetten zwart wit te denken in goed of fout.

Een voorbeeld dat ik een aantal keer heb ‘onderzocht’ in de cursus, is die van het opruimen. Hoe stimuleer je kinderen om hun rommel op te ruimen zonder overheersend te zijn? Op de vraag wil je dit opruimen, krijg ik meestal een eerlijk NEE. Binnen het kader van compassievolle communicatie kun je eerst zeggen wat je objectief waarneemt (zonder oordeel), bijvoorbeeld: “Er  liggen stiften op de vloer”. Vervolgens vertel je hoe je je daarbij voelt, bijvoorbeeld: “Ik voel me onrustig.” Dan verwoord je je behoefte: “Ik heb behoefte aan een opgeruimde kamer.” Tot slot doe je het verzoek, het liefst zo open mogelijk zodat iemand ook kan vertellen hoe hij of zij zich voelt of waar hij of zij behoefte aan heeft. Bovendien wordt zo een simpel ja of nee voorkomen. Bijvoorbeeld: “Hoe is het voor jou om samen met mij de stiften nu op te ruimen?”. Belangrijk is dat je dit gesprek in verbondenheid doet, maar hoe doe je dat als je je onrustig voelt?

Mijn levende voorbeeld Byron Katie, stelt dat ons denken invloed heeft op hoe rustig we ons voelen en dat heeft weer invloed op hoe kinderen bijvoorbeeld reageren een opruimverzoek. Ons denken kan onze natuurlijke verbondenheid overschaduwen wanneer onze gedachtes stressvol zijn en ver van onze liefdevolle natuur af liggen. Daarom is het belangrijk om iets met deze ondermijnende gedachtes te doen. Hoe kom je in de giraf-modus, als je door stressvolle gedachtes in de jakhals-modus zit? Hoe vind je rust in jezelf? Byron Katie stimuleert al jaren mensen om hun stressvolle gedachtes op papier te bevragen door in “meditatie” een aantal simpele vragen te beantwoorden. Is het waar? Kun je absoluut zeker weten dat het waar is? Hoe voel je je als je gelooft dat het waar is. Wie zou je zijn zonder die stressvolle gedachte. Kun je omkeringen van je gedachte vinden die meer waar voelen dan de oorspronkelijke gedachte? Zelf geeft ze ook een voorbeeld over hoe zij haar stressvolle gedachtes over opruimen heeft overwonnen.

“The key to your heart, is to question your stressful thoughts. This is a way to change what can be changed and that is me and my thinking. I cannot change you. This is the end of all war. For example, every day socks were on the floor in my house. The children did not pick them up and  every day I believed that they should and every day it showed me the opposite. My belief was a direct contradiction to reality and that was causing war in our home. So one day I questioned it and I turned it arround and it shocked me that I picked up the socks as usual but the difference was I loved it. I noticed that I was the one with the problem. That they were much more enlighted then I was. The socks on the floor didn’t bother them. I was the one bothered. I was the one with the problem. So as I picked up their socks on the floor, I solved my problem. And it was effortless, I loved it, the joy in my heart was amazing. No one could have taught me that. I was taught that it was their job and I believed it. Today we’ve come so far. They saw the change in me. And as I shifted, they shifted. So we all race for the socks today.” (Bron: www.youtube.com/watch?v=xkDuQ55J5Fk)

Nu hoeft haar waarheid die ze heeft gevonden toen ze in meditatie ging over haar gedachtes, niet jouw waarheid te zijn. Je weet dat je jouw waarheid gevonden hebt, als je je gelukkig en vredig voelt. Hieronder vind je nog een aantal video’s van Byron Katie over het ouderschap. Veel kijkplezier!

Liefs, Regine

http://www.byronkatie.com/?s=parenting